ی «سیدارتا» پسر برهمنی است که در کرانه رودخانه و در کنار زورق‌ها پرورش می‌‌یابد. دوستی دارد به نام گوویندا که با هم به درس‌های پدر و فرهیختگان و افراد دانا گوش می‌‌دهند. پدر از اینکه پسرش ولع یادگیری دارد بسیار خشنود است و وجود مادر مملو از عشق به سیدارتا. دوستش، گوویندا هم رفتار و روح و افکار والای او را دوست دارد اما سیدارتا احساس رضایت نمی‌کرد و روحش آرامش نداشت. احساس خلایی در زندگی داشت، و البته با گوش کردن به تعلیمات افراد دانا و روشنفکر نیز روحش اقناع نمی‌شد و آرامش واقعی را به دست نمی‌آورد. به خدا و آفرینش دنیا می‌‌اندیشید. او باید خویشتن خویش را می‌‌یافت. با دوستش تمرین می‌‌کردند که در خویشتن خویش غرق شوند و تصمیم گرفتند که از خانه پدری بروند و شمن شوند و به ریاضت بپردازند.زندگی معمولی دیگر برای او مفهومی نداشت، دنیا برایش تلخ بود و به ریاضت پرداخته بود. سیدارتا تنها یک هدف داشت؛ تهی شدن از هر چیز: از آرزو، شادمانی و از رنج و اگر به نفس غلبه می‌‌کرد، همه چیز در او بیدار می‌‌شد و در خویشتن خویش غرق می‌‌شد و سیذارتا غرق شدن در خویشتن خویش را از شمن‌ها آموخت. حس‌ها و خاطرات را در خود می‌‌کشت و به جانور و سنگ تبدیل می‌‌شد، اما دوباره به خود می‌‌آ مد، هزاران بار از خود گریخته بود و بازگشت او اجتناب ناپذیر بود.اما سیدارتا به این نتیجه رسید که فقط با آموختن نمی‌شود، بلکه باید خودش جست وجو کند. او تصمیم گرفت به محل اقامت بودا برود و شاگرد او شود.گوتاما؛ یعنی همان بودا، طریقه رهایی از رنج را یعنی رهایی از رنج این جهان و زندگی را آموزش می‌‌داد.کسانی که راه بودا را پیش گرفته بودند، رستگار می‌‌شدند. ولی سیدارتا آنجا را هم ترک کرد و راه خویش را دنبال کرد. او به بودا می‌‌گوید که حرف هایش را گوش کرده و مقصود او را، که رهایی از رنج است، دریافته و اینکه دریافته است که بودا به بالاترین مقصود رسیده و به این مقصود با جست وجوی خود رسیده است و نه از راه درس.سیدارتا می‌‌خواهد این راه را طی کند و بر خویشتن خویش چیره شود.پس با خود می‌‌اندیشد و پی می‌‌برد که آن چیزی که معلمان نتوانستند به او بیاموزند، خویشتن بود. او فهمید که راز خود را از خود باید یاد گیرد و شاگرد خود باشد.سیدارتا اکنون جهان را شناخته و می‌‌خواست جای خود را در این جهان پیدا کند و به دنبال آنچه درونش به او دستور می‌‌دهد، برود. سیدارتا با زنی زیبا آشنا می‌شود و زندگی مادی را تجربه می‌کند. در کنار این زن، دوست داشتن، مهرورزی و خوشی‌ها را می‌‌آموزد تا اینکه شبی خوابی می‌بیند و این زمانی است که تقریباً جوانی اش سپری و موهایش سفید شده است. او خواب می‌بیند که پرنده‌ای که این زن زیبا داشت در لانه اش مرده و سیدارتا آن را بیرون می‌‌آورد و دور می‌‌اندازد. گویی هر چه در درون خود، نیکی داشته، بیرون ریخته است و ترس وجودش را فرا می‌گیرد و حس می‌کند تمام زندگی اش را بیهوده سپری کرده است.بعد از این خواب، آن زن را ترک می‌کند. سیدارتا در واقع دیگر به مرگ خود راضی بود.سیدارتا دیگر حاضر نیست بیش از این بار زندگی بی محتوای خود را به دوش بکشد و می‌‌خواهد به حیات خود خاتمه دهد، اما در ساحل رودخانه ناگهان به یاد کلامی در دعای برهمنان می‌‌افتد که انسان را به ادامه راه و رسیدن به کمال فرا می‌‌خواند. در این هنگام از اندیشه خام خود منصرف می‌شود و سیدارتا خود را باز می‌‌شناسد.او باز هم توانسته بیندیشد و ندای درونش را بشنود و به دنبال آن بیاید. آن چشمه پاک هنوز در درون او زنده بود. آری، سیدارتا دریافت که ندای درون او درست بود. هیچ معلمی نمی‌توانست راه رستگاری را به او نشان دهد، او باید خود تجربه می‌‌کرد و به ناامیدی می‌‌رسید و دوباره زندگی نوین خود را آغاز می‌‌کرد. بالاخره سیدارتا در ساحل رودخانه می‌‌ماند.سیدارتا زندگی اش را برای مردی تعریف می‌کند و او به سیدارتا می‌‌گوید که رود با او سخن گفته است.روزی می‌‌رسد که افرادی از رودخانه می‌‌خواهند عبور کنند تا نزد گوتاما بروند؛ زیرا او در بستر مرگ است و یکی از آنها زن زیبا با پسرش است که جزء رهروان گوتاما شده است. این پسر در واقع پسر خود سیدارتا است، اما در راه این زن زیبا دچار مارگزیدگی می‌شود و می‌‌میرد و سیدارتا پی می‌‌برد که پسربچه، پسر خود او است. پسر را نزد خود نگه می‌‌دارد، اما چون پسرک به آن زندگی عادت نداشت، روزی سیدارتا را رها می‌کند و از آنجا می‌رود.سیدارتا به دنبال او می‌رود ولی او را پیدا نمی‌کند و باز می‌گردد، ولی در تمام این مدت به یاد یگانه فرزندش است تا اینکه تصمیم می‌گیرد به دنبال او برود و وقتی به رود نگاه می‌کند و خم می‌شود، چهره خود را می‌بیند که سیدارتا را به یاد چهره پدرش می‌‌اندازد و روزی را به یاد می‌‌آورد که پدرش را رها کرد و به زاهدان پیوست و پی می‌‌برد که پدرش هم همان درد را چشیده بود که او اکنون برای پسرش می‌‌کشد.سیدارتا با صحبت کردن با مرد و گوش سپردن به آوای رود، آرامش درونی خود را باز می‌‌یابد و درمی یابد که اگرچه آب همواره در گذر است، اما همیشه نیز پابرجا است. این درس بزرگی برای سیدارتا است. او اکنون راه رستگاری را یافته است.

نوشته شده در دوشنبه ششم فروردین 1386ساعت 11:48 توسط اقلیما| |