گيج می خورم بين خستگی و کلمه ها ، کلمه هايی که از من می گريزند ، بعد تا خواب چشمهام را پر می کند ، بر می گردند و قلقلکم می دهند . چراغ را روشن می کنم و بلند می شوم و بازمی نشينم روبروی کامپیوتر . به صفحه اش دست می کشم و می گويم رفيق ، نبينم دلت گرفته باشد . بعضی وقتها توی زندگی آدم هست که همه چيز از روال معمولش خارج می شود تا به روال معمول ديگری تبديل شود ، و اين قصه ادامه دارد . اما در فاصله اين دو معمول ، يک تعليقی هست که توش آدم مثل الان ِ من با کلمه ها و لحظه ها و تصويرها و بوها عالمی دارد. تقويم هم گاهی کش می آيد ، روزها طولانی می شوند از فرط زياده خواهی . يک حرفهايی دارم که هی می آيد نوک زبانم و هی نمی توانم بگويم . هی می گويم باشد برای فردا ، و فردا هی نزديک می شود و هی من گنگ تر می شوم . اين روزها تاب می خورم بين فهرست ناتمام کارهای عقب مانده بسيار ، کارهای شرکت ، مقاله های دانشگاه و تمرین موسیقی و دیدن دوستان و ....... ، و هوای بهاری که به حال خودم می ماند و هنوز نمی داند بايد بتابد يا ببارد . دنبال فرصت های کوچکم برای ديدن آدمهای عزيز، و باز يادم می افتد که مرزها ، روياها را محدود نمی کنند ، تعهدها را هم ، فرهنگها را هم . بعد فکر می کنم به قصه زندگی ها ، به نقطه های اوج و فرود ، به تمام آدمهايی که شناخته ام ، و می بينم زندگی ها انگار کم و بيش به هم شبيه اند . هميشه راههايی هست و انتخابهايی و مسيرهايی که آسان اند و مسيرهايی که سخت اند . انتخابها تمامی ندارند .و من امشب دارم نگاه می کنم به تصوير بزرگ زندگی و کمی هم خنده ام می گيرد . کمی که با فاصله به همه چيزنگاه می کنم ، می بينم که هيچ چيز آن اهميت سابقش را نخواهد داشت وقتی به همه چيز با هم نگاه کنی . زندگی آدمها در عين تفاوت ، در خيلی چيزها به هم شبيه است . هميشه راهها هستند ، هميشه ندانستن هست ، هميشه خطر هست و هميشه ، هميشه آدم آخرش می بيند که چيزی که زندگی آدم را واقعا عوض می کرده ، اين راه و آن راه نبوده ، چگونه رفتن ِ آن راه بوده .همه اينها را می دانم. ، بی ريا و بی قيد و شرط . دارم چيزی می نويسم ، اما نمی توانم تمامش کنم . فردا روز بلندی است .

امشبحال عجيبی دارم . هی هم که به روی خودم نياورم ، می دانم . هی می گذارم برای فردا ، هی از اتفاقها و خبرها حرف می زنم . اما من امشب يکباره بغضم گرفت ، چراغ را روشن کردم و نشستم ، من به خيلی ها مديونم ، به بسيار کسانی که در مسير زندگی ام ظاهر شده اند و از اقبال بلندم هرکدامشان دنيايی نو به زندگی ام آورده اند . به بسيار کسانی مديونم که در راههای پرپيچ ، دستم را گرفته اند و همراهم بوده اند . در تمام پيچ ها ، تمام دوراهی ها ، تمام شبهای بارانی و روزهای آفتابی ، تمام لحظه های سوال و دقيقه های دلتنگی . شبهايی بود که يکباره من بودم و ياد ِ خانه ، يکباره بوی باران مرا می برد . گاهی تصنيفی مرا می برد به کوچه های تنگ ، گاهی هم خستگی امانم را می بريد ، شب می آمدم خانه و فکر می کردم چرا صبح اينقدر نزديک است ، و تنها چيزی که می توانست حريف آن خستگی ها باشد باز کردن اين پنجره بود . گاهی پر از سوال بودم ، گيج و ناتوان از حتی فکر کردن ، گاهی باورم نمی شد که روزگاری پيش از اينها از پس کارهای سخت تری برآمده ام ، يادم می رفت. گاهی هم خوشحالی هایم را دلم می خواست وقت و بی وقت با کسی قسمت کنم ، يا غمهام را ، بی آنکه اختلاف ساعت به يادم بياورد که توی خانه الان شب از نيمه گذشته . گاهی هم احتياج داشتم به يک رفيق صادق که مثل آينه بی تعارف باشد ، بی تعريف و تحسين ، بی مراعات دوری و دلتنگی ام ، بی ملاحظه خستگی ام ، و از سويی هم بی بخل و بی ريا,اينها اما همه نيست . گاهی خشم ديوانه ام می کرد ، دلم می خواست سر دنيا داد بکشم ، سر دنيايی که هيچ چيز ما را به رسميت نمی شناخت ، سر تاريخ که سکوت می کرد و به قهقرا رفتنمان را تماشا می کرد ، حتی گاهی سر خودمان که سرنوشتمان انگار پشيزی نمی ارزيد . گاهی اتفاقهايی می افتاد که من را به بازی می گرفت ، یا باور واقعيتهايی که تلخ بودند . مثل وقتی که حسی خورنده داشت عذابم می داد گيج بودم و باورم نمی شد که زمان و زندگی با آدم کاری می کند که آدم ياد بگيرد هرگز زندگی را پيشگويی نکند ، و به جاش در مسير روزگار جای خودش را توی زندگی پيدا کند نه توی کره جغرافيا . روز به روز فهميدم که هنوز بايد خيلی خودم را محک بزنم تا بشناسم . اين روزها بغضی دارم و حرف نمی زنم . من هم چيزی به روی خودم نمی آورم ، تا وقتی که کلمه ها سرريز کنند . اين آهنگ را هم خيلی دوست دارد ، صدا را بلند می کنم و تکيه می دهم به پشتی صندلی و خودم را می سپارم به نسيم خنکی که از پنجره می آيد تو . شب پر از آهنگ می شود ...

ديگه فرصتی نمونده از تو باز دوباره خوندن

ديگه هيچ بهونه ای نيست برای دوباره موندن ..

نوشته شده در شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386ساعت 18:28 توسط اقلیما| |