سرم چرا انقدر درد می کنه؟ و چشم هام!  به خصوص چشم راستم.

 امشب مگه چه شبیه؟ شب جمعه! 21 اردیبهشت. چه حالی دارم. کلم داره منفجر می شه. یکی بهم می گه" سال هاست کسی دوستش نداشته!" و دیگری اینکه "هیج وقت فراموشت نکردم! ولی تو هرگز یاد من نبودی." و کسی طلب باران می کنه از من و بهش چتر می دم! کسی می خواد که با تمام غربتم باصداش آرامم کنه! یکی بهم گفت:" جان اسیر دل... دل اسیر دوست... دوست چه می داند؟ دل اسیر اوست!! من هیچگاه نفهمیدم که کیست و دیگری که با من از عشق نافرجام درختان صحبت می کند که هرگز به هم نمی رسند مگر تبر ها کاری بکنند! واین را هم هیچگاه نفهمیدم . زندگی بیهوده نیست! این را خوب می دانم. سالیان سال زندگی کرده ام! امروز دلم بارها ریخت. و بارها ترسید. یاد شعری افتادم: تو رگبار باران و من مردی که چتر نداشت! نمی دونم چی داره به سرم میاد؟هر چی هم فکر می کنم چیزی نمی فهمم. اصلاً چرا باید بفهمم؟ چرا همیشه همه اتفاقها با هم برای من می افته؟ هیچ فکر کردی بهش؟انقدر دورم شلوغه که تا به حال اینجوری نبودم، و انقدر در این جمع تنهام که تا به حال اینگونه هم تنها نبوده ام. شب تنگ و تبداریه. دلم بارون می خواد. کاش یه نم بزنه.کاش امشب مهتاب بود. کاش الان ساعت 1.30 بود. کاش اتفاقی که بعدها می خواد برام بیفته. الان افتاده بود. طاقتم خسته شده.یاد ستاره می افتم و کتاب در تکاپوی معنا برام تداعی می شه. یاد خودم می افتم و ماجرای سیذارتا! کسی چه می دونه؟ من می دونم این روح بی تاب من امشب چی می خواد.بهانه چی می گیره.نه حرفی برای گفتن داره که سبک شه و نه اشکی تا خیس شه و نه عشقی تا آروم بگیره. یکی بیاد منو پیدا کنه! این حرف برات آشنا نیست؟

ببین چی پیدا کردم:

کتاب یک عاشقانه آرام

4شنبه 16 آذر 1384

توهمدانی-من اینجام! فردا قراره بببینمت. مواظب خودت باش!

مشکل ما اینست که همانقدر که ویران می کنیم، نمی سازیم، همانقدر که کهنه می کنیم، تازگی نمی بخشیم،همانقدر که دور می شویم، باز نمی گردیم. همانقدر که آلوده می کنیم، پاک نمی کنیم.

حضرت موسی! دعای سمات. روی ماه خداوند را ببوس و اینکه چرا همه چی ارتفاع داره؟

خیلی چرت و پرت گفتم نه؟ عوضش الان احساس می کنم حالم بهتره. آخیش. ساعت هم 1.32 شد. حالا حتماً هستی.آره هستی. ولی من هنوز همون ماه غمگینم که توچشام 2 تا ستاره دارم!