قدیم هایی که خودم هنوز درگیر محیط های کاری نشده بودم، قدیم هایی که خیلی از کار مردم سر در نمی آوردم، قدیم ترهایی که نمی فهمیدم مال مردم خوری یعنی چی، خب مسلماً تغییرات رفتار و خوی آدم ها رو هم نمی تونستم درک کنم.

الآن بعد از گذشت سالها، و تجربه کردن محیط های متنوع کاری و همچنین برخورد با آدمهایی که به طور غیرقابل باوری، در برابر پول، از خودشون عکس العمل های خیلی عجیب و متاسفانه زننده ای نشون می دن، خیلی متعجبم و ناامید از زندگی در میان همچین خلقی!

این روزها متفاوت بودن جنس وجودی خودم با مردم دیگه رو احساس می کنم.

از آدم های پر توقع و کم مسئولیتی که هیچ فکر و دغدغه ای جز خودشون و اهدافشون ندارند!

امروز نا امید تر از روز پیش، به همه چی نگاه می کنم و هر شب پریشان حال تر از شب پیش سر روی بالش می گذارم.

این روزها، خدا رو کمتر می شه حس کرد، حتی دعاها و نفرین ها هم بی اثر شده. قدیم ترها، دعای خیر کسی اگر پشتمون بود، تا مدت ها دلمون به همون گرم بود . نمی دونم هنوز هم کسی هست که نگران آه و ناله دیگری باشه که مبادا دامنش رو بگیره؟

من که گمون نمی کنم. چرا که از قدیم گفتند: خواهی نشوی رسوا، هم رنگ جماعت شو.    و مردم ما این کار رو خوب بلدند.