شب سوم: خرابات

 راستی، باورت می شود که حتی یک برف را هم با هم تجربه نکردیم؟ و برف می بارد و همه جا را سفید می کند. حتی ته سیگارهایی را که ریخته ای جلوی پایت را می پوشانند و شعله اش را می کُشند و فقط جایشان می ماند در برف. گفته بودی، بچگی هایت کفشها و جورابهایت را در می آوردی و می رفتی توی چمنها. دوست داشتی خیسی چمن ها بخورد به پاهایت و خنکشان کند. کفشهایت را در می آوری و می روی توی برف و راه می روی. جای پایت چقدر کوچک است. به جای پاهای کودکان خردسال سه، چهار ساله می ماند. آرام آرام می دوی. می دوی و برف ها آب می شوند و خاکستر میریزد روی زمین. چرا اینقدر این ماسه ها داغ اند؟ مگر نمی دانند که پاهایت می سوزند. و تو می دوی در بیابان و لباست آتش گرفته است و از گوش هایت خون می چکد. و خاکستر لباست جا می ماند روی برف های آب شده.

خاکستر سیگارم را می تکانم روی برف ها و آب می کند و می رود پایین و پایین تر. در انتهای ذهنم و می سوزاند. باید مراقب باشم که آتش، نگیرد به لباس احرامم.

بیا عزیزکم. بیا و بنشین روبرویم. کلی برایت صحبت دارم. بیا و بنشین تا برایت قرآن بخوانم : یا ایتها النفس المطمئنه، ارجعی ... و تو گریه می کنی. نترس. گلکم. تو را هم با خود خواهم برد. کمی صبر کن. آمده ام که تو را ببرم. ببرم نزد خودم. بیا. می دانم که بی من دیگر نای زندگی را نخواهی داشت. بیا تا راحتت کنم از این ...

راستی کسی نمی دند که چرا اینجا خون ریختن مباحات دارد؟

من نیز آمده بودم تا تو را با خود ببرم و تو نیامدی. ترسیدی. مدام برایم بهانه چیدی. هر چه را که برایت گفته بودم به ریشخند گرفتی و باز حرف های خودت را گفتی.

دیگر باید برویم، طفلکم. وقتش است. این خرابه را بگذار به حال خود، این مردمان را نیز هم، اینها لیاقت تو را ندارند. بیا، فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی.

هوا سرد شده است و با این برفی که می بارد، دیگر باید به فکر سر پناهی باشم. من می روم. می روم به مکانی گرم. به مکانی امن. شاید برایت نامه ای نوشتم و شاید هم نشانی ام را برایت فرستادم. نمی دانم. نمی دانم این خرابه چه چیز دارد برای دلخوش کردنت. پاهایم یخ زده اند. جوراب هایم را و بعدتر کفش هایم را می پوشم. باید بروم . سیگار بخرم.فقط یک نخ برایم مانده است.