شب چهارم: اعتراف

اعتراف می کنم با اینکه همیشه از شنیدن "راست های جدید" هرشبت می ترسیدمُ ولی اشتیاق زیادی به شنیدنشان داشتم. امشب سرشار از تکرارم. سیگار ی روشن می کنم. تو را در روبروی خود می بینم که پشتت به من است و در مغرب هایی دور مرا جست و جو می کنی. هیچ یادت هست؟ که اولین بار من ترا دیدم یا تو مرا؟

 اعتراف می کنم! با اینکه همیشه از نگاه هایت هراس داشتمُ ولی بی وقفه دنبال لحظاتی می گشتم تا دور از حواس توُ دزدانه در چشمان روشنت نگاه کنم! نگاهت ارتباط عمیقی تا ناامنی فرداها و آینده ها داشت.

سیگار را نیمه تمام در زیر سیگاری له می کنم. یادم می آید در جایی شنیده ام که مصرف سیگارُ خطر ابتلا به قانقاریا را تا ۱۶ برابر افزایش می دهد! قانقاریا؟ درمانش چیست؟ آیا چیزی جز دوری از تو؟

 دريا دريا از تو دور ميشوم و قدم هاي نگاه هر عابريُ مجاز به تلاوت چشمانت است.

چشم های او مانند آینه ایست که تا عمق وجودت را نشانت می دهد. لباس احرام بر تن دارم و نگاه در چشمانش حرام! چشم های تو راه بی مقصود آینده و چشم های اوُ مقصد سفرهای من. بقچه ی هزار تکه ی امیدم را بر دوش می زنم و پیاده در راهی می روم که او مرا همراهی می کندُ ـ با او از احرام در خواهم آمد. ـ

 مي روي و بعد تو مانده ام و چشم هايت كه در بغض  جان گرفتهُ. دور مي شوی. مست در خوشي مي خواني، مي رقصي گيسويت را به باد مي دهي و فارغ از طفلتُ. به خیالت به من نزدیک می شوی. با اینکه  زمین گرد است و ما روزی به هم خواهیم رسیدُ اما می دانم دو خط موازی تنها در بی نهایت همدیگر را قطع خواهند کرد.