همیشه از تصور اینکه سازنده و نوازنده این نواها و آهنگ‌ها، جایی در زیر همین آسمان نشسته است، احساس شعف می‌کردم. شبی که پس از سالها یه لطف دوستی، به کنسرت او با شهرام ناظری رفتم، تقریبا هیچ نفهمیدم که چه زد؛ بس که خیره شده بودم در سیمای مردی که کودکی و نوجوانی‌ام به شنیدن پرعظمت‌ترین ساخته‌های او سپری شده بود: این همان مشکاتیان است که در آن فیلم با پریسا می‌زد. این همان مشکاتیان است که «بیداد و همایون» را ساخته؛ این همان است که «آستان جانان» را در باغ سفارت ایتالیا نواخته؛ این همان مشکاتیان است که «دود عود» را ساخته؛ این همان مشکاتیان «نوا» است که تصنیف «جان جهان دوش کجا بوده‌ای» را ساخته؛ این همان مشکاتیان «دستان و چهارگاه» است... باری؛ هیچ نفهمیدم در آن کنسرت چه نواخت.

اما حالا، تصور می‌کنم که او در زیر خاک آرمیده و ما را زیر این آسمان، با این همه «بیداد» در جهان، تنها گذاشته است. دریغا مشکاتیان؛ دریغا خلقی که محروم از او گشت ناگهان.